Dag lieve Toof/Tofu.
We namen afscheid van Toof. Als zwerver kwam dit kleine helemaal zwarte, toen 18 jarige, poesje in het asiel en verhuisde al snel naar ons Thuis in Maarn. Ze bleek helemaal doof, kon hard schreeuwen, had een lichte hartruis en schildklier- en nierproblemen. Mensen palmde ze gelijk in, collegapoezen konden, als ze in de weg liepen en Toof een slechte bui had, een optater verwachten. Spelen kon ze ondanks haar leeftijd als geen ander.
Wanneer Toof iets van ons gedaan wilde krijgen liet ze flink van zich horen, en natuurlijk deden wij wat ze vroeg: haar wat extra eten geven, een deur open doen of gewoon een extra knuffel deed ook wonderen! Al snel had ze zich gehuisvest op kantoor. Lekker veel aandacht van de heer des huizes en een plekje voor zich alleen.
Veel eerder dan we gehoopt hadden werd ze stiller, zagen we haar minder, speelde ze nog maar heel even, sliep ze meer en at ze minder. Na 3 maanden bij ons konden we niet anders dan afscheid nemen van dit hele lieve oude dametje. 3 maanden waarvan wij 3 jaar genoten hebben (wat is tijd toch relatief).
Dag lieve Toof, dag lief sterretje, heb het goed daar ergens waar jij nu for-ever bent ✨✨.
Toof is 19 jaar (2026) geworden en de heeft de laatste 3 maanden van haar leven bij ons gewoond.
Onderstaande katten hebben tevens hun laatste levensfase doorgebracht in het thuis van Stichting Beertje en zijn Toof/Tofu reeds voorgegaan. Wij hebben ook van hen enorm genoten!
(als u op een foto klikt kunt u meer informatie over de katten lezen)
Dag lieve Does,
Onlangs namen wij afscheid van Does, onze suikerkat van het eerste uur. Onze makkelijke goedzak eerste klas. Hij benaderde iedereen, elke keer weer, met dat prachtige open hart van hem. Mensen werden meteen gewassen, de katten waren onmiddellijk deel van zijn leven. Dat hij tijdens het eten geven zijn pootjes soms even liet wapperen, vooral als er soortgenoten wat te dicht in de buurt kwamen, daar waren alle 2- en 4-beners aan gewend.
Does kwam bij ons omdat hij suikerziekte had. Het zal u niets verbazen dat het insuline prikken, suikermeten en meedoen aan het onderzoek naar dat nieuwe middel voor diabetes bij katten voor hem geen enkel probleem was. Ook leerde hij de nieuwe vrijwilligers insuline prikken. Daar nam hij alle tijd voor.
Toen hij ouderdomspijn kreeg en langzaam blind werd bleef hij genieten van het knuffelen en het dutten binnen op de bank en buiten op het terras, dan het liefst wel pal in de zon. Uiteindelijk raakte hij de weg kwijt. Dat was voor hem, samen met het blind zijn, zo beangstigend dat we hem rustig hebben laten gaan.
Does was ruim 5,5 jaar bij ons, werd 17 jaar en leeft voort in alle katten die we via Suikerkattenpunt een mooie toekomst kunnen geven.
Dag lieve kerel, je wordt gemist!
Dag lieve Puck,
Recent is onze supersenior Puck sterretje geworden. Deze lieverd kwam bijna 3 jaar geleden bij ons, mét suikerziekte. Wat vond ze het spannend!!!! Zowel het 2x per dag geprikt worden als al dat nieuwe om zich heen. Daar had deze dame een goede oplossing voor; alles in zeer strikte rituelen. Met dat houvast heeft heel bescheiden en geduldige Puck het hier goed gehad.
Ze had zo haar eigen plekjes waar ze eindeloos lag, soms vond ze per ongeluk een nieuw plekje en dan was ze "altijd daar” te vinden. Ze liet zich graag knuffelen en kammen was een feest. Met “40” graden buiten lag mevrouw eindeloos te zonnebaden, pal in de zon. Eten bleef, ondanks het nierfalen wat ze ook nog kreeg, haar favoriet. Aan het insuline prikken en suikermeten raakte ze gewend, waar ze in het begin piepte bij elk prikje werd het uiteindelijk gelukkig voor haar net zo normaal als voor ons.
Het allerbeste ritueel was natuurlijk het elke dag weer rustig wachten op ons kopje koffie waar zij dan een mini-stukje kaas bij kreeg. Het mooiste moment van de dag. Dat is een ding wat zeker is.
Dag lieve Puckert, wat was het fijn je laatste jaren met je te mogen doorbrengen. We missen je stille aanwezigheid.
Puck is, met haar suikerziekte, nierfalen en een stram oud lijf, 20 jaar geworden.
Dag lieve Steffie,
We hebben afscheid genomen van deze ontzettend lieve, mooie en sterke dame Steffie. Ze wilde zo ontzettend graag nog maar haar lijfje was écht helemaal op. Wij kunnen niet meer dan vermoeden dat ze het niet makkelijk heeft gehad de periode voordat ze in het asiel terecht kwam. Ondanks dat had ze het volste vertrouwen in ons. Helaas konden wij niet meer voor haar doen.
Steffie heeft de laatste 7 weken van haar leven in het thuis van Stichting Beertje gewoond. Ze is geschat 14 jaar geworden.
Dag lieve Steffie!
Dag lieve Minous,
Wie zegt dat zwarte katten niet mooi zijn? Kijk onze prachtige oude dame Minous eens. We hebben recent afscheid van haar genomen. Minous was bescheiden-duidelijk in wat ze wilde. Ze had haar eigen plekjes om te slapen, haar speciale eigen baasje in de opvang (de heer des huizes), haar tikjes op onze schouder als ze aandacht wilde en ook haar gebabbel waarmee ze hele gesprekken met ons voerde. En eten? Dat deed ze waar zij wilde, en dat kon elke vleesje weer op een andere plek zijn. Dat ze elke dag weer opnieuw besloot wat ze wel en niet lekker vond, en dat dieetvoer daar niet bij hoorde, dat mag voor zich spreken. Heel vaak op de dag had ze even contact met ons, daartussenin sliep ze …….. steeds meer.
Minous heeft 1 keer geprobeerd naar buiten te gaan. Daar raakte ze volledig in paniek, we vermoeden dat dat kwam omdat ze nog maar heel weinig zag. Ze had overduidelijk pijn aan haar gewrichten, dat konden we met een maandelijkse injectie onder controle houden. Ook was ze schildklier patiënt en gingen haar nieren achteruit. Aan dat laatste konden we niet veel meer doen. Toen ze steeds minder ging eten en vaker spuugde hebben we samen met de dierenarts de knoop doorgehakt. We zagen dat de dalende lijn was ingezet, haar nierfalen kon alleen maar slechter worden en zij zou zich steeds beroerder gaan voelen. De medicatie die haar nog wat zou kunnen helpen nam ze niet, dat snapt u. Het blijft bij elke kat weer een enorm ingewikkeld besluit. Maar zeker weten dat we ook Minous die narigheid die voor haar lag wilde besparen. Deze lieverd is heel rustig, in onze armen, gegaan.
Minous is 18 jaar geworden en was de laatste 14 maanden van haar leven bij ons. We hebben met haar genoten, ze is op weg naar haar for-ever plekje in ons hart.
Dag lieve bijzondere Minous✨
Hope had haar favoriete plekje onder een van onze bureaus. Wat kon ze daar heerlijk dutten en relaxen.
Hope was, voordat Stichting Beertje opgericht werd, opvangkat vanuit het asiel bij beheerder thuis. Ze is als oude senior ruim 2,5 jaar bij ons geweest voordat ze naar de sterrenhemel vertrok.
Dag lieve Duffy,
Nog zo een oude enorm lieve zwerver waar we afscheid van namen, hij bleek nog maar zo kort te hebben dat we hem nog niet aan u voor konden stellen.
Duffy kwam bij ons om verder op te knappen. Hij had last van zijn oor (poliep?), gebit en mogelijk moest er ook nog wat aan zijn oog gebeuren. Samen met de dierenarts maakten we een plan. We begonnen met het behandelen van zijn oor. Dat had natuurlijk even tijd nodig. In de tussentijd begon deze lieve kater al op te knappen. Hij snapte al na een dag wanneer het etenstijd was (lekker!), dan stond ook hij, met veel volume te wachten. Totdat, na een paar dagen, we hem niet meer hoorden en hij, ondanks de medicatie en pijnstiller, pijn aangaf, pijn die heel snel erger werd.
Gelukkig hadden we al een afspraak met de dierenarts voor controle. Daar kwamen we snel tot de conclusie dat hem laten gaan het enige was wat we nog konden doen. De plotseling pijn in zijn bekje, werd naar alle waarschijnlijkheid veroorzaakt door een snelgroeiende tumor bij zijn kaakomslag.
Duffy is geschat, een jaar of 12, geworden en heeft de laatste 2 weken van zijn leventje bij ons doorgebracht. Hij heeft absoluut een voetafdruk achter gelaten in ons hart.
Dag lieve Duffy, je had zo te zien een ruige tijd achter de rug. We hadden je nog zo graag al die knuffels en kopjes gegeven die we speciaal voor jou in petto hadden. Dag lief ontzettend mooi ✨.
Dank Stichting Dierenasiel Tiel voor het vertrouwen lieve Duffy bij ons zijn laatste Thuis te geven.
Dag lieve Amie.
Ze zeggen wel eens "katten hebben 9 levens", Amie had er veel meer. Dat is een ding wat zeker is. Recent bleek dat ze naast haar diabetes ook pancreatitis (alvleesklierontsteking) had. Die bleef opspelen, elke periode van ziek zijn werd opgevolgd door een goede. Ze werd steeds zieker, we konden niet anders dan haar laten gaan.
Wat was Amie een ontzettende lieverd. Als ze je eenmaal vertrouwde kon je rekenen op veel, heel veel, knuffels, daar had ze altijd hele verhalen bij. Voor niet-intimi, onbekenden, én als ze ziek was, verstopte ze zich onder de bank (ook voor ons) en kwam pas te voorschijn als de kust veilig was. Amie had dat ene "eigen" speeltje waar ze, als het goed met haar ging, eindeloos mee door het huis liep te zeulen, ook daar had ze hele verhalen tegen. Met de andere katten had ze niet zoveel, die konden vaak rekenen op moppers als ze te dicht bij kwamen, naarmate ze ouder werd werd dat wel minder gelukkig. De andere katten kende haar inmiddels en liepen gewoon een stukje om als ze “in de weg” zat.
Dag lieve, lieve Amie, je laat een heel speciaal plekje achter in huis én in ons hart. We zijn ontzettend blij dat we een poosje met je mee mochten reizen.
Amie was dit jaar geschat 14 (16?) en bijna 3 jaar bij ons. De hemel is een mooi sterretje rijker.
Dag lieve lieve Aart,
“Je leefde een, denken wij, zwaar leven voordat je liefdevol opgevangen werd bij een van onze collega’s. Het jonge grut waarmee je daar woonde vond je wat veel van het goede. Dus mocht je bij ons je oude dag komen doorbrengen. Dat die nog maar 3 maanden zou duren wisten we gelukkig toen nog niet. Je leek het fijn te vinden hier met ons én de poezen, die als ze wilden neusjes van je kregen.
Je had een hoop “uit te rusten” van het leven achter je. Je gebruikte daarvoor het liefst kartonnen doosjes waar je maar net in paste en die je keer op keer hergebruikte. Uiteindelijk hing je favoriete doosje van plakband aan elkaar, dat mogen we nu wel weggooien toch?
Als je niet sliep was je in onze buurt, slapend of gewoon gezellig wakker. In, wat we nu weten, je laatste weken ging je voorzichtig mee naar buiten. Nooit ver van mij weg. Je een na laatste dag klom je voorzichtig nog een paar keer op mijn schoot, buiten. Rustig op schoot liggen zat er nog, zoals ik op dat moment dacht, niet in.
Je was heel erg ziek mannetje. Je had behalve botvergroeiing over je hele rug (spondylose) en nierfalen ook diabetes. Op zich goed ingestelde diabetes door het (nieuwe) orale medicijn. Je begon echter steeds meer en extremer bezig te zijn met eten. Dit zou naar alle waarschijnlijkheid duiden op een tumor bij de hypofyse waar we echt niets meer aan konden doen. Na uitgebreid overleg met de specialist en onze dierenarts konden we niet anders dan je laten gaan. Gelukkig in de wetenschap dat jouw verder lijden bespaard is gebleven. Wat hadden we je nog wat langer fijn leven gegund. Voor ons is het afscheid nemen van jou, ookal lijkt het soms onmogelijk, begonnen.
Dag lieve, wijze Aart, wat was het fijn een tijdje met je mee te mogen reizen ✨✨".
Aart is geschat 8 jaar geworden, wij weten zeker dat dit mannetje een stuk ouder was. Aart is de laatste 3 maanden van zijn leven bij ons in de opvang geweest.
Dank Stichting SoS Kit en Kat voor het vertrouwen hem bij ons onder te brengen.
August is hier de laatste 9 maanden van zijn leven in opvang geweest en is echt oud geworden.
Dag lieve Mirre,
We hebben afscheid genomen van onze bescheiden Mirre. Ze bleef “altijd” in de buurt van een van haar “tentjes” in de poezenkamer. Gewoon omdat ze daar genoeg aan had. De tentjes voor het raam, vaak in het zonnetje en met uitzicht op de kippen, waren favoriet. Wat kon ze genieten van de knuffels die ze, daar, kreeg. Ook vreemde handen met knuffels waren gelijk welkom.
Deze dame was, als het eten betrof, heel erg duidelijk. Dan ging ze gewoon rechtop zitten op haar plekje, ons aankijken. Als we niet kwamen of snel genoeg reageerden dan kwam ze ons wel halen. Soms had ze aan heel weinig al genoeg, en soms at ze 2 of 3 blikjes achter elkaar. Dat werd steeds minder en onregelmatiger, ook haar drinkpatroon veranderde. Ze bleef genieten, maar kachelde, dus, wel langzaam achteruit. En ineens, van vrijdag op zondag was het op. Duidelijker kon het niet, we konden niets meer voor haar doen. Op die momenten zijn we blij dat euthanasie voor de lieverds een mooie optie is, ze hoefde niet meer te lijden. En wij? Wij missen deze bescheiden aanwezige lieverd, we hadden haar zo nog veel knuffels en een mooie zomer in de tuin gegund.
Mirre kwam, na veel medische pech, bij ons met darmontsteking, snot en nierfalen. Ze is 14 jaar geworden.
Dag mooie, lieve, bescheiden, Mirre. Wat fijn dat je bij ons wilde zijn het laatste half jaar van je leven.
Dag lieve Ginny,
Na een korte periode bij ons hebben wij afscheid genomen van lieve Ginny. Voor zover wij dat als mensen kunnen en mogen zeggen heeft de lieverd vanaf “dag 1” nog een aantal fijne laatste weken gehad. Ze had al snel haar routine gevonden. ‘s Ochtends begon de dag steevast met een wandelingetje in de tuin en lekker drinken uit de bakken water die buiten stonden. Met het mooie weer van de afgelopen weken, al duttend, de zon volgend in de tuin. Als het erg warm was pikte ze gelukkig ook nog wat schaduw mee. Wanneer wij haar een lading knuffels kwamen brengen was ze daar altijd blij mee, op welk moment dan ook!
Ze had een mooie oude kraakstem deze dame. Daarmee gaf ze duidelijk aan wat ze wel en niet wilde. Als het ‘s avonds nog erg lekker buiten was bijvoorbeeld, en ze naar binnen moest .... Of als ze wat lekkers, of liever lekkerders, wilde eten …..
Ginny is 18 jaar geworden. Wat zijn we er trots op dat ze haar laatste (7) weken bij ons wilde doorbrengen.
Dag lieve, oude, Ginny, je bent een pracht sterretje geworden.
Dag lieve Berre,
Begin van dit jaar hebben we lieve bescheiden Berre laten gaan. Berre heeft van jongs af aan op straat geleefd, hij werd “volgens rooster” door verschillende mensen verzorgd. Toen hij ouder werd en extra zorg nodig had kwam hij, via Stichting zwerfkatten havengebied ijmuiden, bij ons.
"Wat was je behoedzaam, je vond, eerst heel voorzichtig, het knuffelen al snel echt fijn. Uit je “eigen tiny huisje” komen was een hele stap. Uiteindelijk vond je toch je plekje in de woonkamer, gezellig bij ons in de buurt, de knuffels gingen daar gewoon door natuurlijk. Tot je in een paar weken veels te veel afgevallen was en je zelfs de lekkerste hapjes plots ook niet meer at. Je eigen plekje op kantoor met 24 uur delicatessen, lekkere (warme-) plekjes en aandacht mocht niet baten. Hier konden we met alle liefde van de wereld niet tegenop, we konden niet anders dan je laten gaan lieve Berre".
Wij zijn gek op alle katten in de opvang, soms vliegt er eentje op dag 1 recht mijn hart binnen, dat was Berre. Dag lief bijzonder mannetje, je wordt gemist ✨.
Wat Berre had zullen we nooit weten, uiteraard zijn we met hem bij de dierenarts geweest, uit verder onderzoek kwam niets bijzonders. Berre is 16 jaar geworden en heeft ruim een half jaar bij ons gewoond.
Dag lieve Vicky,
Onlangs hebben we lieve Vicky laten gaan. Haar lijfje was op. Ze kwam met een behoorlijke rugzak en kon er niet zoveel meer bij hebben. Dat gebeurde natuurlijk toch.
Vanaf het moment dat deze dame bij ons in opvang was bewoog ze zich alsof ze hier thuishoorde. Er viel geen onvertogen woord. Toen ze eenmaal écht gewend was bleek ze een knuffel 1e klas. Gedragen worden vond ze een feest! Ze gaf ons dan van die hele echte “dikke” kopjes, zij was niet de enige die hiervan genoot ........ 😊.
Ondanks alles bleef Vicky tot de laatste dag haar lieve zelf. We zijn er trots op dat ze bijna een jaar bij ons wilde doorbrengen.
Ze is geschat 13 jaar geworden. Wij denken dat ze wel wat ouder was, ze had in elk geval het natuurlijk overwicht van een oude wijze dame.
Dag mooi sterretje
Dag lieve Vlekkie,
Soms is er ineens een eendagsvliegje in het thuis van Stichting Beertje. Vlekkie, geschat 16 jaar, verloor op oudjaarsdag haar baasje. Gelukkig werd ze gelijk goed opgevangen en kon ze daarna bij ons komen wonen. Haar lijfje had het zwaar, haar koppie had echter de belangstelling in de wereld nog niet verloren. Er moesten dus nog wel wat ritjes naar de dierenarts gemaakt worden zodat ze zich weer wat beter kon gaan voelen. En toen zag het er op zaterdag naar uit dat ze zou gaan herstellen. Ze begon steeds meer door het huis te scharrelen en keek steeds helderder uit haar ogen. Helaas…., zondagochtend hebben wij haar met pijn in ons hart laten gaan.
Dag lieve Vlekkie, wat heb je veel meegemaakt in 2017. Wij voelen ons vereerd dat wij de laatste 1,5 week van je leven met je mee mochten reizen.
Dag lieve Veertje,
We namen alweer even geleden afscheid van Veertje. Haar lijfje bleek, geheel onverwachts, op. Bij de gewone dierenartscontrole kreeg de lieverd, naar het zich liet aanzien, acuut hartfalen. Gelukkig was de dierenarts erbij, we konden niet anders dan haar heel snel laten gaan.
Deze rustige dame heeft een hoop “lichamelijke” pech gehad in haar leven. Daarbij was ze een reuze levensgenieter. Ze kon zo gezellig kletsen, was lief voor iedereen en werd nooit “boos”. Oók niet als ze probeerde te bedelen voor mensen eten en niets kreeg, want dat is bij ons écht een no go. Ze liep dan, na een tijdje proberen, rustig weg en probeerde het op een andere dag opnieuw. Dat bleef ze gewoon volhouden.
Op de foto typisch Veertje in haar “doe-je-de-kraan-nou-nog-eens-aan stand”. Drinken en eten deed ze dus op de rand van, en in, de wasbak. Als ze daar zat dan wilde ze wat. Ze gaf dan een lief zacht mauwtje als we langsliepen of niet opschoten …… en een hele harde als we niet in de buurt waren en maar niet kwamen.
Veertje is 14 jaar geworden en was een klein jaar bij ons. We missen deze pracht-dame.
Dag lieve lieve Veertje, we hopen dat je inmiddels met andere sterretjes bij een wasbak met (lopende) kraan zit.
Elfie was nog heel jong en is de laatste 8 maanden van haar veels te jonge leventje bij ons geweest.
Dag Lieve Tiga, wat kan het snel gaan.
14 Jaar en nooit ziek. Toen kreeg je suikerziekte. Je baasjes konden je jammer genoeg niet de zorg geven die je daarvoor nodig had en de beste oplossing was bij ons plaatsen. Helaas werd je na 1,5 dag ziek, heel erg ziek. We brachten je direct naar de dierenarts. Bloedwaardes duidden op (mogelijke) problemen met lever, gal en/of alvleesklier. Met medicatie en vol goede moed gingen wij het weekend in. Je werd echter snel nog veel zieker. We konden niet anders dan je laten gaan.
Dag lieve Tiga met je mooie opgeruimde karakter.
We voelen ons vereerd dat we je hebben leren kennen en je laatste dagen zo intensief voor je mochten zorgen. Tiga was 5 dagen bij ons.
Dag lieve Bloem.
Soms mag het niet meer zo zijn. We kregen een vraag of we Bloem (Floortje), 13 jaar, met diabetes, konden opnemen. Enja, ze was welkom. Wat een slim, lief meisje. Ze mauwde de eerste dag al met de anderen mee rond brokjestijd en ze at ze met smaak. Knuffelen vond ze ook gelijk al fijn. De tweede dag at ze wel maar was ze wat stilletjes. Nou is verhuizen op zich natuurlijk al heel wat en zeker als je daarvoor ook nog gezworven hebt en in het asiel hebt gezeten. Dus dat ze wat stilletjes was vonden we niet zo gek. De derde dag was deze dame ziek, heel erg ziek. We zijn natuurlijk direct met haar naar de dierenarts geweest, helaas dat heeft haar niet meer kunnen helpen. De volgende dag konden we niet anders dan haar laten gaan, haar rust geven. We zullen nooit weten waardoor ze zo ziek was. Dat er iets goed mis was in haar lijfje en we niets meer voor haar konden doen is een ding wat zeker is. We zijn “blij” dat we haar uit haar lijden mochten verlossen.
Dag lief sterretje, dag lieve bijzondere Bloem ✨. Je bent maar 4 dagen bij ons geweest. Meer dan lang genoeg om je te leren kennen en een prachtig plekje in ons hart in te nemen.
En dit alles met veel dank aan de dierenarts die er voor zorgde dat ze in het weekend heel snel uit haar lijden verlost kon worden toen het nodig was.
Dag lieve Zorro,
December 2016 kwam Zorro bij ons met een behoorlijk medisch rugzakje, dat wisten we. Hij zou hier nog heel lang gaan genieten, het mocht niet zo zijn.... Het lukte hem maar niet uit de lappenmand te komen. Uiteindelijk bleek een tumor in zijn buik de boosdoener te zijn, niet operabel.
Wat een bijzonder mannetje was dit. Aan nieuwe mensen moest hij heel even wennen, zo ontzettend lief en sociaal naar andere katten heb ik niet vaak meegemaakt. Hij wilde altijd neusjes geven en dicht bij andere katten in de buurt zijn. Zelfs onze lieve ik-wil-liever-geen-andere-poezen-in-mijn-buurt-OkkiWokki vond het goed als Zorro “bovenop” hem kwam liggen. Ook zorgde hij samen met mij voor de kattenbakken, na welk bezoek van wie dan ook werden ze regelmatig nog even door hem nagepoetst.
Dag lieve Zorro,
Je wilde zo ontzettend graag naar buiten, ook de poezenren uit. Het was bijna zo ver, over een paar weken zou de tuin zou afgezet zijn. We hadden het je zo gegund ……
Zorro is 7 jaar geworden, wij zijn er trots op dat hij de laatste 7 maanden van zijn leven in het thuis van Stichting Beertje heeft willen wonen. Wat kon hij lekker bij ons liggen dutten en wat zullen we zijn lieve stemmetje missen.
Krakkie was, voordat Stichting Beertje opgericht werd, opvangkat vanuit het asiel bij beheerder thuis. Ze is bijna een jaar bij ons geweest en is oud geworden.
Dag lieve Bommel,
Ongeveer 2 jaar geleden kwam Bommel bij ons, mét diabetes. Hij werd al heel snel Heer Bommel, onze Heer van Stand en wond iedereen, zelfs onze Amie, om zijn lieve pootjes. Ook de specialist, die ons begeleidde bij het onderzoek naar het orale middel voor diabeteskatten waar onze katten aan meededen, ontkwam er niet aan. Bommel legde heel liefdevol even zijn pootje op de hand van de specialist bij het bloed afnemen ...... 😊.
Bommel’s diabetes was na korte tijd in remissie, lees hij had geen insuline meer nodig. Toen dit van langere duur bleek was het niet meer dan logisch dat hij naar een opvanggezin mocht verhuizen. Dat was een schot in de roos. Lees wat zij schreven:
“Toen Emilie vroeg of Bommel bij ons in opvang kon komen, zeiden wij volmondig ‘ja’. Ook onze eigen drie katten waren het al snel met ons eens: Bommel was heel welkom. Hij speelde met de een, sliep op een dekentje met een ander en gaf ‘kusjes’ aan de derde. En bij ons stond hij altijd klaar om geaaid en geknuffeld te worden. En om te eten, want Bommel hield ontzettend van eten.
Bommel was al 16 toen hij bij ons kwam, dus ergens wisten we wel dat hij niet eeuwig zou blijven, maar die gedachte parkeerden we maar. Een raar bultje bleek een kwaadaardige tumor mét uitzaaiingen en ineens moesten we afscheid van Bommel nemen. We zijn verdrietig dat we die grote lieverd moeten missen, dankbaar dat hij nog vrolijk en zonder pijn was toen de uitzaaiingen werden ontdekt, en blij met de mooie herinneringen die hij ons heeft nagelaten! “
Bommel was 2,5 jaar bij ons waarvan de laatste 6 maanden bij Helene, onze vakantie-oppas, in opvang. We hadden ze nog zo veel langer met elkaar gegund.
Dag lieve kerel, wat zijn we blij dat jij een tijdje met ons meegereisd bent. Je hebt een voor-altijd plekje in ons hart. Dag mooi sterretje!
Bommel is 16 jaar geworden.
Dag lieve Melle.
Ach, wat was Melle een ontzettend lief ventje. Voor hij bij ons kwam had hij in korte tijd een hoop meegemaakt. Ondanks alle hele lieve zorgen voor hem op het asiel bleef hij zich daar in een krabpaal verschuilen. Bij ons kroop hij uiteindelijk uit zijn schulp. En wat hield hij van knuffelen, met ons én met de katten. Goofie, Klaas en hij lagen elkaar soms met zijn 3-en te wassen en bij elkaar te slapen. Melle speelde/joeg ook graag. Daarbij maakte hij geluiden alsof hij als hele grote leeuw zijn prooi (een speelgoed muisje) aan het verscheuren was. Keer op keer weer opnieuw en steeds het zelfde muisje.
Dit lieve ventje raakte steeds meer de weg kwijt. Uiteindelijk was zijn lijfje, met aanhoudend jeuk, schildklierproblemen, beginnend nierfalen, diabetes en kaliumtekort, helemaal op. Toen hij ook nog zo goed als blind werd raakte hij steeds vaker behoorlijk in paniek, hij kon dan bijvoorbeeld ineens vechten tegen iets wat wij niet zagen. Beter worden zou hij niet, eerder slechter en dat wilde we hem écht niet aandoen. Dus hij mocht gaan ✨.
Melle is 13 jaar geworden en is de laatste 8,5 maand van zijn leven bij ons geweest. Hij heeft een heel lief plekje in ons hart.
Dag lieve Jaapie.
Leven met katten in de laatste levensfase betekent ook op gezette tijden afscheid nemen. Afgelopen week hebben we afscheid moeten nemen van onze lieve Aapie Jaapie.
Na ongeveer 14 maanden in het thuis van de Stichting Beertje gaf zijn lijf aan dat zijn leven hier klaar was, vermoedelijk heeft hij een “ kortsluitinkje” gehad in zijn koppie.
Vooral de afgelopen paar maanden was Aapie Jaapie snel aan het ouder worden. Hij klom inmiddels via een klein stoeltje op de bank naar zijn favoriete slaapplekje. Springen zat er niet meer in. Gelukkig bleef hij tot het eind genieten van knuffelen, lekkere kleine hapjes en slapen. Een ruime week geleden lag hij nog heerlijk op zijn ruggetje van de zon te genieten!
Wij zijn er trots op dat we 14 maanden met deze oude man met zijn mooie koppie, kromme pootjes en diabetes hebben mogen meereizen. Hij had een prachtig schallend stemgeluid en kon knorren als de beste, en dat heeft hij tot de laatste dag van zijn 16 jaar gedaan.
Dag lieve Aapie Jaapie
Dag lieve Dirkje,
Katten die bij ons komen hebben altijd een zo genoemd (medisch) rugzakje én veel meegemaakt. Daarbij geeft een verhuizing stress voor alle katten en zeker voor de katten die naar ons verhuizen. Die verhuizing kan dan soms net de druppel zijn.
Zo ook voor lieve Dirkje, deze mooie zwerver met FIV in een vergevorderd stadium. Hij kwam naar ons in de hoop dat hij nog een poosje een fijne tijd mocht hebben. Helaas stortte hij in toen hij eenmaal tot rust kwam, dat zien we wel vaker. We konden niet anders dan dit hele lieve ventje laten gaan, zijn lijden te stoppen.
Dag lieve, lieve Dirkje, je was maar 2 weken bij ons en hebt ons al die tijd, tot het allerlaatste moment, je liefde gegeven. Je hebt een heel mooi plekje in ons hart.
Dirkje is 12 jaar geworden. We wensen de verzorgers van het asiel waar hij vandaan komt veel sterkte, ook zij zullen dit ventje missen.
Dag lieve Mazzel,
Deze knappe kerel kwam begin dit jaar bij ons met suikerziekte, verhoogde nierwaarden, hartruis en een oogje waar wat extra aandacht voor nodig was. Zijn suikerziekte én verhoogde nierwaarden bleken al snel van voorbijgaande aard. Lichamelijk is hij, zonder aanwijsbare oorzaak, aan het tobben gebleven. Hij werd langzaamaan steeds slechter, we konden uiteindelijk niet anders dan hem laten gaan.
Mazzel heeft er “lang” over gedaan zijn veilige plek, de poezenkamer, te verruimen met ook de andere kamers en uiteindelijk buiten. Knuffelen met bekenden vond hij al snel goed, de andere poezen bleven echter zijn prioriteit. Hij zorgde voor Vlinder als ze een epileptische aanval had, dan ging hij heel dicht in haar buurt zitten tot ze weer bijgekomen was. Hij was gul met het uitdelen van neusjes en speelde, ondanks zijn seniore leeftijd graag met andere katten en veertjes aan stokjes. We hadden hem zo de zomer buiten nog gegund, het mocht niet zo zijn .......
Dag lieve Mazzel, wat was het fijn met jou!
Mazzel is 14 jaar geworden en was 4 maanden bij ons.
Dag lieve Soesie,
Wat hadden we dit graag anders gezien, we hadden Soesie zo ontzettend de zomer buiten gegund. Tegelijkertijd zijn we blij dat we haar verder lijden konden besparen.
Soesie had een historie van gebitsproblemen. Ook bij ons kreeg ze nog een gebitsbehandeling, het herstel daarvan ging moeizaam, maar lukte! Toen hoefden we alleen nog haar schildklier te laten checken en zou mevrouw klaar zijn voor de zomer. Dachten we …….. Voor de bloedafname keken we nog even in haar bekje en daar waren helaas woekeringen zichtbaar. Daar konden Soesie, de dierenarts en wij, naast haar nier- en schildklierproblemen, niet tegenop. Ook deze lieve dame hoefde geen pijn en ongemak meer te hebben, ze mocht gaan.
Soesie verloor haar baasje en mocht bij lieve mensen komen wonen. Dus dat was fijn geregeld voor haar, leek het. De kat des huizes was het er namelijk niet mee eens. Via het asiel kwam ze naar ons. Logisch dat ze na al dat verhuizen ons verzorgers “stom” vond. Gelukkig zijn hier ook nog vrijwilligers waar ze al snel wel uitgebreid mee wilde knuffelen. In de loop der tijd bleef ze bij ons verzorgers wat dubbel, blazen of knuffelen. Uiteindelijk werd “haar mandje op de krabpaal” het plekje waar we uitgebreide gesprekken met haar voerden en waar (wat) knuffels zeer welkom waren. Soms kwam Soesie even bij/naast ons zitten. De blik in haar pracht-ogen zei ons dan meer dan genoeg, dan was ze echt heel blij. Wij ook!
“Dag lieve lieve Soesie, wat een pech had je de laatste maanden van je leven. We snappen goed dat je daar wel eens heel chagrijnig van werd. Wat was je ondanks dat ook een ontzettend lieve dame. Ik heb het je al heel vaak verteld: we hadden je nog zo graag een heerlijke zomer in de tuin gegund. Het mocht niet zo zijn.
Dag ontzettend lief mooi ✨.
Soesie is 16 jaar geworden en was de laatste 6 maanden van haar leven bij ons in opvang.
Dag lieve Basje,
We namen, geheel onverwacht, ook afscheid van Basje. Hele lieve, bijzondere, acrobaat Basje.
Deze dame had niet zoveel vertrouwen meer in de mensheid. Ze had één favoriet. Tegen de rest van de wereld deed ze heel vriendelijk en uitnodigend, als ze daar echter op ingingen dan konden ze rekenen op een "vriendelijke" oplawaai. En als blikken konden doden …….. dan hadden we niet meer zoveel vrijwilligers gehad. Gelukkig zijn die wijs genoeg om naar dat soort signalen te luisteren en lieten het knuffelen aan Basje en mij over.
Basje had diabetes en liet zich absoluut geen insuline spuiten toen ze hier kwam. Gelukkig ging het een tijd goed met aangepast voer en zonder insuline. Intussen konden wij elkaar goed leren kennen. Toen het eenmaal écht nodig was te gaan spuiten vond ze dat prima. Dat waren gelijk van die mooie knuffelmomentjes, want daar kregen wij samen nooit genoeg van.
Zoals zoveel katten hield ook zij van routine. Ze stond altijd luid mauwend, langs mij heen strijkend, met haar neus in alle bakjes, op tafel zich te bemoeien met eten geven. En als ze niet op de tafel wilde eten dan misschien toch wel boven op de krabpaal of toch op tafel dan maar ……..? En langzaamaan voerde ze haar routine wel uit maar ging ze steeds minder eten en hielpen alle lekker hapjes die we haar voorschotelde ook niet meer. Uit de bloedcontrole bleek al snel dat ze heel ziek was en we niets meer voor haar konden doen.
Basje begon net voorzichtig de tuin te verkennen …… we hadden haar zo ontzettend graag nog meer tijd gegund.
Dag lieve, lieve Basje met je ene witte snorhaar, wat ben je een ontzettend mooi en lief sterretje geworden✨.
Basje is 13 jaar geworden en was ruim 9 maanden bij ons. Voor altijd in ons hart.
Gijs was schildklier patiënt en had niesziekte toen hij in opvang kwam. Hij heeft niet lang bij ons kunnen zijn.
Gijs was, voordat Stichting Beertje opgericht werd, opvangkat vanuit het asiel bij beheerder thuis. Hij is als oude senior de laatste maand van zijn leven bij ons geweest.
Dag lieve Monkey,
Onlangs namen we afscheid van Monkey, de oudste van het stel. Hij had nierfalen, het was zijn tijd.
We namen deze lieverd aan het begin van het coronatijdperk eens mee naar boven om “samen” een digitaal concert van 2 van onze bestuursleden te kijken/luisteren. Vanaf dat moment hadden we, tegen onze gewoonte in, een vaste bewoner boven. We hebben hem nog een aantal keren mee naar beneden genomen en hem de keus gegeven, hij liep linea recta weer terug. Monkey accepteerde daar onze eigen kater, maar elke andere kat die boven langs kwam liet hij alle hoeken van de gang boven en beneden zien. Ineens was hij dan een jonge vent die nog prima de trap op en neer kon rennen. We kregen boven een heus ritueel. Hij zat klaar wanneer ik naar bed kwam, dan lazen/knuffelde we nog een poosje en hij deed elke dag om de zelfde tijd “het licht uit” door in zijn huisje te gaan liggen. Als we een keer overdag bij hem ging liggen keek hij niet op of om, want dat hoorde niet bij onze routine. Verder wilde hij vooral drinken uit de WC, mocht niet, en de douche. De douche deden we, dus!, elke dag een paar keer op vaste momenten voor hem aan, hij maakte hem dan goed droog.
Monkey, met zijn mooie zware stem, is 19 jaar geworden. Hij was ruim 2,5 jaar bij ons en heeft van zijn eerste tot zijn laatste dag hier zijn pootje naar ons uitgestrekt. Dat betekende dat hij geknuffeld wilde worden, dat hebben we dus héél veel gedaan.
Dag mooi lief ventje ✨!
Dag lieve Rave,
Recent namen wij afscheid van Rave. De lieverd, met die mooie groene ogen die haar eigen wereld inkeken, een wereld waar wij geen toegang toe hadden. Toen ze wat spek op haar botjes kreeg en haar medicatie goed was ingesteld ging ze af en toe aan de wandel. Altijd de zelfde route ……… En was er eens oponthoud? Spelende kleine kinderen op bezoek bijvoorbeeld? Dan volgde ze háár route en liep ze “dus” gewoon tussen de spelende kinderen door 😊.
Verder sliep ze veel in haar “eigen” mandje(s), genoot ze van de lekkere hapjes, van de knuffels die ze kreeg en de neusjes die ze aan ons uitdeelde. En ineens was het op. Bij de dierenarts bleek dat ze een snelgroeiende tumor in haar mondje had, we konden niet anders dan deze hele bijzondere dame laten gaan.
Dag lieve lieve Rave, dag heel mooi sterretje. We zijn dankbaar dat je de laatste 8 maanden van je leven bij ons kwam doorbrengen. Rave is 17 jaar geworden.
Dag lieve Melita,
Nog niet zo lang geleden hebben we ook afscheid genomen van onze Melita. Wat was het een lieve vrolijke dame met die mooie kraak in haar stem en haar kromme pootjes. Zo makkelijk en lief voor iedereen.
Vanaf dag 1 heeft ze zich lekker door ons laten verwennen en als madam tussentijds ergens zin in had kwam ze het ons toch gewoon even melden?! Daar was niemand tegen bestand, dus lekkere hapjes en aandacht genoeg.
Melita heeft wel wat getobt met haar gezondheid. Ze kwam bij ons met diabetes en pijn van artrose. Ze kreeg wat problemen met eten, gebitje gedaan, dat loste de problemen niet helemaal op. Ze bleek een urineweginfectie te hebben, ook deze is opgelost en toch ……… De ontstekingscellen in haar bloed bleven niet oké. Onduidelijk waar dat vandaan kwam. De laatste paar dagen stopte ze ineens helemaal met eten, bleef af en toe braken en had erge diarree. Insuline spuiten deden we al helemaal niet meer. Dat er iets in haar maag/darmkanaal niet in orde was was duidelijk. Maar wat?
Ze was er dusdanig aan toe dat we haar zachtjes hebben laten gaan …………
Melita is ongeveer een jaar bij ons geweest en is, geschat, 16 jaar geworden. Wat had ze een grondige hekel aan autorijden………..
Dag lieve Melita!
Dametje was de eerste echte senior kat bij beheerder in huis. Zij was een van de eerste seniordames die de heer des huizes inpakte. Ze besloot alleen nog maar minihapjes te eten als hij ze aan haar voorschotelde.
Dametje was, voordat Stichting Beertje opgericht werd, opvangkat vanuit het asiel bij beheerder thuis. Zij is 4 jaar bij ons geweest en was geschat een echte senior op leeftijd.
Dag lieve Cookie,
Het dagelijkse leven gaat door, ook rond en op de feestdagen. We namen vlak voor Kerst afscheid van hele speciale Cookie.
Cookie kwam bij ons met spondylose (pijn) en een behoorlijk trauma van handen. Haar aanraken kwam ons steevast te staan op een mep, dat deden we dus gewoon NIET. Totdat …………. deze bijzondere dame ons leerde hoe zij aanraken wél aankon: als wij bij haar etensplek op kantoor gingen staan dan gaf zij ons kopjes en streek ze eindeloos langs ons heen. En wij? Wij hadden onze handen op onze rug. Dat kon zij eindeloos vol houden en wij ook 😊.
Van andere katten was deze dame niet écht gecharmeerd. Ik was wel eens bang dat ze daarom zoveel buiten was. Maar nee hoor, ze vond het buiten gewoon lekker! Ze kwam binnen als ze er buiten genoeg van had. Soms maakte we de weg een beetje “kat-vrij” voor haar zodat ze gemakkelijk naar haar favoriete plekje van dat moment kon gaan. Daar had ze er veel van.
De belangrijkste waren die in kantoor. De hele dag naast de heer des huizes liggen als hij aan het werk was. ’s Avonds tussen zijn armen voor het toetsenbord nestelen was het beste …… alleen mocht de heer des huizes dan niet bewegen, het toetsenbord niet gebruiken. Dat was dan net weer teveel van het goede voor Cookie.
Cookie begon af te vallen, Cookie begon kritischer te worden met eten, Cookie begon vaker over te geven. Uit onderzoek bleek dat ze nierfalen had. Het nierdieet at ze niet, zodra er medicatie door haar favoriete vleesjes zat at ze die ook niet meer ….. Wij hebben haar juist voor Kerst laten gaan.
Omdat deze dame van aanraken en dingen die anders gaan dan anders (in mandje stoppen, in de auto en naar de dierenarts) heel erg veel stress kreeg mocht ze Thuis inslapen. Ze lag heel rustig op haar nummer 1 favoriete plek; op het bureau van de heer des huizes, voor het toetsenbord.
Dag lieve bijzondere Cookie, wat had je een nood aan aandacht en contact, wat heb je dit op een creatieve manier van ons gedaan gekregen. We zijn blij dat we verder lijden voor jou konden voorkomen.
Dag mooi (kerst-)sterretje, missen je. Dank voor je prachtige stralen boven ons en je bijzondere aanwezigheid tijdens je leven. Cookie is 13 jaar geworden en was zo goed als 3 jaar bij ons.
Dag lieve lieve Aart,
“Je leefde een, denken wij, zwaar leven voordat je liefdevol opgevangen werd bij een van onze collega’s. Het jonge grut waarmee je daar woonde vond je wat veel van het goede. Dus mocht je bij ons je oude dag komen doorbrengen. Dat die nog maar 3 maanden zou duren wisten we gelukkig toen nog niet. Je leek het fijn te vinden hier met ons én de poezen, die als ze wilden neusjes van je kregen.
Je had een hoop “uit te rusten” van het leven achter je. Je gebruikte daarvoor het liefst kartonnen doosjes waar je maar net in paste en die je keer op keer hergebruikte. Uiteindelijk hing je favoriete doosje van plakband aan elkaar, dat mogen we nu wel weggooien toch?
Als je niet sliep was je in onze buurt, slapend of gewoon gezellig wakker. In, wat we nu weten, je laatste weken ging je voorzichtig mee naar buiten. Nooit ver van mij weg. Je een na laatste dag klom je voorzichtig nog een paar keer op mijn schoot, buiten. Rustig op schoot liggen zat er nog, zoals ik op dat moment dacht, niet in.
Je was heel erg ziek mannetje. Je had behalve botvergroeiing over je hele rug (spondylose) en nierfalen ook diabetes. Op zich goed ingestelde diabetes door het (nieuwe) orale medicijn. Je begon echter steeds meer en extremer bezig te zijn met eten. Dit zou naar alle waarschijnlijkheid duiden op een tumor bij de hypofyse waar we echt niets meer aan konden doen. Na uitgebreid overleg met de specialist en onze dierenarts konden we niet anders dan je laten gaan. Gelukkig in de wetenschap dat jouw verder lijden bespaard is gebleven. Wat hadden we je nog wat langer fijn leven gegund. Voor ons is het afscheid nemen van jou, ookal lijkt het soms onmogelijk, begonnen.
Dag lieve, wijze Aart, wat was het fijn een tijdje met je mee te mogen reizen ✨✨".
Aart is geschat 8 jaar geworden, wij weten zeker dat dit mannetje een stuk ouder was. Aart is de laatste 3 maanden van zijn leven bij ons in de opvang geweest.
Dank Stichting SoS Kit en Kat voor het vertrouwen hem bij ons onder te brengen.
Dag lieve Sok,
Sok was een magere, nog wat mottige zwerver met nierfalen, schildklierproblemen en een slecht gebit toen hij bij ons kwam. Zijn gebit moest als eerste gedaan worden. Want met zijn slechte gebit, mét pijnstiller daarvoor, knapte hij niet op. In de wetenschap dat het spannend blijft, narcose, gebitsbehandeling en herstel bij een oude en/of kwetsbare kat, konden we daar dus niet omheen. Toen zijn gebit eenmaal gedaan was werd het eten een stuk makkelijker waardoor ook het verder bijkomen en wennen/loslopen sneller ging. Sok werd een nóg lievere oude dankbare man.
We merkten echter ook dat met het loslopen Sok behoedzamer, schrikachtiger, werd. We bleven hem lekker knuffelen natuurlijk, wel pas nadat we ons elke keer eerst extra rustig bij hem “hadden aangemeld”. Dat begon langzaam zijn vruchten af te werpen, hij werd rustiger en genoot van de warme plekjes bij het kacheltje, in het zonnetje achter glas, de vele knuffels en soms lekker een poosje op schoot.
Plotseling begon Sok wel héél erg veel te drinken …….. en wisten we dat met zijn nierfalen én schildklierproblemen we niets meer voor hem konden doen dan hem rustig laten gaan✨.
Lieve, lieve Sok, wat hadden we je nog een mooie relaxte zomer gegund.
Sok is geschat 13 jaar geworden en de laatste 3 maanden van zijn leventje bij ons, in het Thuis in Maarn, geweest.
Dag lieve Odje,
Onlangs hebben we afscheid genomen van Odje. Odje onze magere zwerver. Nadat zijn gebit gedaan was en hij medicatie en spciaal voer kreeg knapte hij wat op. Helaas was deze opleving van korte duur. Toen hij weer ziek werd hebben we hem verder laten onderzoeken. Bleek, zoals we al en beetje hadden verwacht, dat er van alles mis was in zijn buik. Beter worden kon hij niet. Alsmaar (zo) ziek zijn vinden wij geen fijn poezenleven, we hebben deze lieverd dus niet meer wakker laten worden. Een lieverd dat was-die. Hij heeft onze harten gestolen, wat een knuffel. En wat heeft hij, op zijn manier veel kleine momentjes, genoten van de tuin. Wij zijn ontzettend blij dat we hem dat nog hebben kunnen geven.
Dag lieve kerel met je oude mooie ogen. Wat zijn we blij dat we je mochten leren kennen.
Odje is geschat 12 jaar geworden, daarvan heeft hij de laatste kleine 4,5 week bij ons gewoond.
Dag lieve Luuc,
Onlangs namen we, behalve van Ollie, ook afscheid van Luuc. Oorspronkelijk leek hij een echte “mannenkat”. In de loop van de tijd leerde hij “ons vrouwen” waarderen. Zo ook een van onze vrijwilligers. Een in aanvang logeerpartij bij haar mondde uit in een onverwachte en fijne opvangplek. Beter kon deze lieve kerel het niet hebben. Zij schreven dit:
"Bedankt lieve Luuc, rust zacht…
Een paar weken geleden hebben we tot ons verdriet afscheid moeten nemen van Luuc; zijn geest was nog helder, maar zijn lichaam was op na een aantal jaren met ernstig nierfalen.
Bijna 2 jaar geleden kwam Luuc in ons gezin met hond en vijf katten. De eerste paar dagen heeft hij in een kamer apart vertoefd, maar Luuc wilde al gauw zijn leefwereld verruimen. Dat was nog best een hele uitdaging want Luuc was blind en zijn onderkomen lag op de 2e verdieping met een aantal open trappen. Het traphekje dat we in de eerste periode hebben gebruikt, wist hij al gauw te omzeilen en ondanks zijn blindheid leerde hij de weg in huis snel kennen. Als uitvalsbasis had hij een strategisch plekje uitgekozen: op de mat voor de koelkast want daar komen veel lekkere dingen uit, zoals kipfilet, tonijn en niet te vergeten: slagroom.
De kennismaking met de overige viervoeters in huis verliep goed, op een enkele ‘botsing’ na als Luuc nietsvermoedend te dicht langs Emma (hond) liep.
We hebben in de bijna twee jaar dat hij in ons gezin mocht zijn, samen een mooie en goede tijd gehad. Zijn nierproblemen speelden af en toe op, maar Luuc was vrolijk, liep zijn rondje door de tuin, lag graag op schoot en at samen met zijn poezenvriendinnetje Silly. Wij hebben volop van zijn aanwezigheid en liefde genoten.
De ‘aanvallen’ als gevolg van zijn nierziekte kwamen de laatste maanden vaker waardoor hij steeds weer een stukje kracht en levensvreugde moest inleveren.
Luuc heeft zijn laatste rustplaats gevonden in onze tuin, vlak naast Silly, die onverwacht 3 maanden eerder overleed. Hopelijk hebben ze elkaar weer gevonden in de poezenhemel.
Bedankt Luuc voor je onvoorwaardelijke liefde en bedankt stichting Beertje voor het vertrouwen dat we deze lieve kerel een paar jaar bij ons mochten hebben".
Deze blinde, oorspronkelijk zich overal verstoppende, angstige lieverd was een van onze oudgedienden zoals dat zo mooi heet. Hij kwam ruim 4,5 jaar geleden bij ons. De eerste dag hier zat deze kerel al bovenop de boekenkasten en de tafel ……
Luuc is 17 jaar geworden.
Sterkte lief opvanggezin met het verlies van lieve Luuc en jullie eigen lieve Silly, zo kort op elkaar. Ze hebben het goed gehad bij jullie, dat is een ding wat zeker is!
“We voelen ons heel rijk met de tijd die we samen hebben gehad”. Dat schreef het gastgezin waar Jannie woonde ons toen Jannie overleden was. Toen we het asiel waar ze vandaan kwam informeerden over het verlies van Jannie zeiden ze: “we hebben niets anders dan foto's gezien met een tevreden, ontspannen Jannie. Dat was haar zo gegund in haar laatste levensfase”. En zo was het! Ook wij hebben van de zijlijn enorm meegenoten met Jannie en haar gastgezin. Het was van alle kanten liefde op het eerste gezicht. Alhoewel... Jannie had toch een duidelijke voorkeur voor de heer des huizes, die was van HAAR. Dus als ze na een dutje haar ogen open deed, dan moest hij wel meteen in beeld zijn, in de buurt zijn. Anders werd er luid geroepen. Dat was ook een kenmerk van Jannie: haar gezellige, luide gebabbel - zelfs aan de andere kant van de telefoonlijn goed te horen. Wat ze precies wilde vertellen blijft natuurlijk gissen, maar het leverde haar veel aandacht, aaitjes, liefde ennn …… lekkere hapjes op. Jannie, ons blije eitje, is 17 jaar geworden en kwam alweer 3 jaar geleden bij ons met een volle medische rugzak. Na de goede zorgen van het asiel knapte zij in een huiselijke setting, met haar eigen 2 baasjes, al snel verder op. Met hulp van fijne dierenartsenpraktijk Dierendokters Utrecht werd Jannies medische rugzakje langzaam goed te dragen ... tot haar lijfje nu toch echt op was. Haar "spirit" was dat zeker niet! Dag lieve Jannie. Dag mooi sterretje ✨. Dank lief gastgezin voor de goede zorg voor deze dame. We zijn blij met jullie.
Dag lieve Bella.
Onze Bella is een mooi sterretje geworden. Ze stal met uiterlijk én innerlijk ogenblikkelijk ieders harten. Zelf had ze vaak eerst nog wat reserve. Als ze dan toeliet door je geknuffeld te worden mocht je ook echt NIET stoppen. Met haar pootje haalde ze je hand onmiddellijk weer terug als je daar maar over dacht. Liefdesbeetjes hoorde er natuurlijk ook bij .......
Deze bescheiden dame was een van die lieverds die we altijd terug vonden op een plekje ergens “hoog”. Boven op een bench bijvoorbeeld of bovenop haar “eigen” krabpaal in de poezenkamer. Hoog ergens in de tuin in het zonnetje was ook favoriet. Ze vroeg niet veel aandacht, we gaven het haar natuurlijk wel. En als ze écht iets wilde dan kon dat kleine lijfje behoorlijk wat geluid voortbrengen. En dan kan je toch niet anders dan gelijk reageren? Wij niet tenminste 😊
Onze lieve kwetsbare Bella is 18 jaar geworden en heeft de laatste 2 jaar en 3 maanden van haar leven bij ons willen wonen. We zijn er blij om dat we je mochten leren kennen lieverd!
Dag lieve Bellababy
Dag lieve mooie Note,
We hebben alweer even geleden afscheid genomen van onze Note. Deze dame had al snel haar hart verpand aan de heer des huizes en haar tentje op de bank in de woonkamer opgezet. De liefde was wederzijds en zo kon ze hem "dag en nacht" opzoeken. Note was een ontzettende knuffel, maar wel reuze kieskeurig. Terecht, want waarom zou je degene knuffelen die je verzorgt en ook nog “onder dwang” medicatie wil geven, terwijl je duidelijk aangeeft dat je dat écht niet wil? Toen we eenmaal hadden ontdekt hoe ze zonder dwang wel medicatie binnen kreeg kwam ze ook steeds vaker bij mij op schoot.
Met die warme dagen was Note ook veel buiten te vinden, lekker op haar rug over de warme stenen rollen en achter in de tuin in de bosjes afkoelen. En u weet toch ook dat het water buiten véél lekkerder is als binnen, helemaal als je na allerlei capriolen water kan drinken uit de vijverbak?
Helaas had Note een lijfje met veel mankementen. Ze at al een poosje minder en dronk steeds meer. Toen ze op een ochtend alle waterbakken af bleef gaan én niets meer dronk was het voor ons duidelijk. Het lijden nam de overhand over het genieten, ze mocht gaan.
Dag lieve lieve Note, we hadden je, na alles wat je hebt meegemaakt, nog zo ontzettend graag wat langer de tuin en knuffels gegund. Het mocht niet zo zijn. Dag lief lief sterretje ✨✨.
Note is13 jaar geworden en was de laatste 8,5 maand van haar leven bij ons.
Dag lieve Mevrouw Siep,
Onlangs hebben we afscheid genomen van onze Mevrouw Siep, 17 jaar. Zij bezat de kwaliteit met alleen haar ogen de wereld om haar heen te regeren. Als ze niet wilde dat een van onze kerels de kruimels om haar heen kwam oplikken hoefde ze maar te kijken en dropen ze af. Meppen was al heel snel niet meer nodig. Ze hoefde alleen maar op die ene, bepaalde, manier te kijken en ik wist dat ze wat wilde eten, altijd op haar tijd en alleen waar zij zin in had natuurlijk 😉 Onze Mevrouw Siep, van de kleine wandelingetjes en de bijzondere eigen plekjes. Haar laatste weken lag ze lekker koel in de kast, met een wandelingetje naar haar eigen! bench voor een hapje eten en de bak. Aan het eind werd ook dat wat veel dus hebben we alles wat ze nodig had gewoon bij haar in de buurt gezet.
Mevrouw Siep was zwaar nierpatiënt. Ze had, toen ze bij ons kwam, bloedwaardes waarmee ze volgens de wetenschappers nog maar heel kort te leven had, wij mochten nog 14 maanden voor haar zorgen. Wat een eer.
Dag lieve bijzonder Mevrouw Siep, ook geleende tijd is eindig.
Welkom lieve Minn (Minoeska), Dag lieve Minn.
Deze keer lag welkom heten en afscheid nemen wel heel dicht bij elkaar.
Dit was 16 jarige Minn. Voordat ze bij ons kwam heeft ze ruim 1,5 jaar bij een opvangadres van het asiel gewoond. Helaas kon ze daar niet blijven omdat de baasjes terug verhuisden naar hun eigen land. Ze hadden het héél goed samen en dat was te merken! Lieve zachtaardige Minn had zoveel zelfvertrouwen inmiddels dat ze haar plekje bij ons innam alsof ze nooit weg was geweest 😊.
Minn had ernstige maagdarmproblemen waar al veel onderzoek naar gedaan was. Met wat extra medicijnen was dat snel zo goed als onder controle. Kort nadat Minn bij ons kwam kreeg deze pechvogel echter 2 ruggenmergattackjes achter elkaar. Daarvan was ze net wat aan het herstellen toen ze het ineens behoorlijk benauwd had. Ze bleek, bij alles wat ze had, ook hart/long problemen te hebben. Verder onderzoek zou te belastend zijn. We hebben deze bijzondere lieverd dan ook heel rustig laten gaan.
Minn heeft een kleine 5 weken bij ons gewoond. Wat kon ze genieten van knuffelen en van aandacht. En wat was ze, op haar zachtaardige manier, lief voor mens en dier. Ze hoorde er hier vanaf het begin zonder twijfel helemaal bij.
Dag lieve Minn, het waren 5 intensieve weken, wat hebben we met elkaar genoten. Dank je wel.
Pinkeltje was, voordat Stichting Beertje opgericht werd, opvangkat vanuit het asiel bij beheerder thuis.
Dag lieve Mr. Blue (Vince),
Helaas konden we deze lieverd niet verder helpen.
Zijn suikerziekte bleek een onderliggend probleem te hebben. Daardoor was hij niet goed in te stellen op insuline én had hij (al heel erg lang) 24 uur per dag “honger”. Hij zou alleen verder behandeld kunnen worden als hij wat fitter was geweest. Helaas, dat was hij niet, hij had óók nog zijn maag-, en darmproblemen waar geen oplossing voor bleek. Er was voor deze lieverd dus écht geen uitzicht op een fijn, prettig en gezond leven. We konden niet anders dan hem laten gaan. Hij had zich in zijn relatief korte leven echt al méér dan lang genoeg naar gevoeld. Ondanks dat was hij al die tijd zó ontzettend lief en geduldig en wilde hij gewoon heel graag bij ons in de buurt zijn. Dat mocht natuurlijk. Hij leerde dan ook al snel, hoewel hij dus altijd "honger" had, niet van onze borden te snaaien en toch dicht naast ons te liggen terwijl wij zaten te eten. En wij kunnen u uit ervaring vertellen dat zelfs niet veel gezonde katten dat kunnen.
Dag lieve Mr. Blue, dag lief ventje. Je hebt een hele bijzondere afdruk in ons hart achtergelaten......
Dag lieve Tara,
Alweer even geleden namen wij afscheid van Tara, ook wel ons Taartje genoemd. Deze lieverd mauwde bij alles wat ze deed of ging doen of, meer naar het einde van haar leven toe, niet meer ging doen dan gewoon zitten, zachtjes mauwend.
Ze kon oneindig blij zijn als ze je na 5 minuten “opnieuw” zag en dan luid mauwend op ons afrennen. Na even knuffelen ging ze soms weer en was dan na een poosje “opnieuw” zóó blij dat ze ons zag.
Het liefst lag ze lekker heel dicht tegen ons aan, dat kon nooit lang genoeg duren. U begrijpt het al, bij haar op het bed de nacht doorbrengen was helemaal favoriet.
Hoe ouder deze dame werd, hoe meer ze sliep. ’s Avonds het liefst buiten onder het afdakje op een van de terrassen van “ons hotel”. Soms vergaten we haar wel eens naar binnen te halen als we zelf naar bed gingen ………. We gingen dan ons bed weer uit, want s nachts buiten mauwen, als ze ons niet trof of wat wilde, vonden wij niet zo een goed idee. Ze sliep dan binnen weer gewoon verder.
Deze lieverd is ruim 3 jaar bij ons geweest. Ze was doof, had nierfalen en had ons altijd heel veel te vertellen. Ook dit mooie sterretje heeft weer een prachtplekje in ons hart gekregen.
Ze is 19 jaar geworden.
Dag lieve Clara,
Recent hebben wij onze Clara, ook wel Claremuts, laten gaan. Wat een bijzondere dame, en wat wist ze heel snel in ons hart te kruipen.
Ze kon goed duidelijk maken wat ze wel en niet wilde. Ze kwam dat dan ook echt vertellen, en als wij wat terug zeiden deed zij dat ook .... Ze liet duidelijk weten als ze het ergens niet mee eens was, tjonge jonge, alsof haar wereld verging. Dat kon met een miniseconde trouwens weer over zijn. Want alles wat daarna kwam, een knuffel of eten bijvoorbeeld, was fijner dan waar ze boos over was, ook dat liet ze duidelijk merken 🙂.
Er zijn nu “veel” lege plekjes in huis want waar zij lag had zij ook. Ze had bv haar eigen Troon (foto) met daarnaast haar eettafeltje en aan de andere kant haar kattenbak, in de poezenkamer was een van haar slaapplekjes in de handdoekenkast (met warm dekentje eronder).
Haar lijfje was echt op, ze leefde in geleende tijd. Ze genoot zo van buiten, de zon op haar lijfje en van onze aandacht 😊.
Tot het allerlaatst heeft ze het heft over haar leven in eigen handen gehad. Ze is heel rustig sterretje geworden. Ze lag er heel erg mooi bij terwijl het laatste beetje leven uit haar weggleed. Wat ons betreft heeft ze niet duidelijker kunnen maken dat ze het er helemaal mee eens was te gaan en daar zijn we blij mee.
Dank lieve (15 jarige) Clara dat je de laatste 5 maanden van je leven ons hebt uitgekozen om bij te wonen. Daar zijn we trots op. Ook jou zullen we helemaal nooit vergeten.
Dag lieve Brokkie,
Wij branden vanavond een extra kaarsje voor Brokkie en alle andere katten waar wij afscheid van hebben genomen! Ze zijn altijd ergens bij ons, ook in het nieuwe jaar.
Juist voor de kerstdagen mocht, toch nog onverwacht, Brokkie zijn reis naar de sterrenhemel beginnen. Waar 3 weken eerder, op de controle na de gebitsbehandeling, zijn bekje er een stuk beter uit zag waren plots de woekeringen in alle hevigheid terug. We konden niets anders meer voor hem doen dan hem laten gaan.
Wat had deze rustige lieverd het naar zijn zin bij ons. Vanaf dag 1 lekker relaxed tussen de andere “oudjes”. Toen hij ontdekt had dat er hier veel lekkere “schoten” waren om op te liggen wisten we al snel wat zijn 2e grote hobby was, KNUFFELEN! Zijn 1e grote hobby konden we ook niet omheen, dat was ETEN! En als we niet snel genoeg waren, of hij even moest wachten omdat hij nog niet aan de beurt was, dan kon meneer ineens behoorlijk aanwezig zijn met zijn luide stem. Ook schroomde hij dan niet in de bakjes van anderen te gaan staan of mij weg te duwen om vast te gaan eten, ookal was het betreffende bakje niet voor hem bestemd. Stiekem vonden wij dat helemaal niet erg natuurlijk.
Deze man, met diabetes en FIV, had, naar wij weten, een heftig zwerfverleden. Zijn leven veranderde toen hij bij Stichting Zwerfkat Boxtel terecht kwam en via hen bij Stichting Kansarme Dieren in opvang. Daar heeft hij 1,5 jaar gewoond. We zijn hen dankbaar dat we hem zijn laatste half jaar van zijn leven een fijne tijd mochten geven. We weten niet precies hoe oud hij was, ergens tussen de 10 en 18 jaar geschat. Daar waren de meningen over verdeeld.
Dag lieve lieve Brokkie. Wat hebben we met je mee-genoten. Heb het goed daar, daar waar je nu bent ✨.
En we weten heel zeker dat ook Brokkie, waar hij ook is, samen met ons iedereen een rustige jaarwisseling en een fijn 2023 wenst 🥂.
Toen Sophie bij ons in de opvang kwam bleek al snel dat zij meerdere katten wat veel van het goede vond. Gelukkig kon ze naar een van onze gastgezinnen verhuizen. Alweer even geleden namen zij afscheid van haar. Hieronder een impressie van de tijd die ze samen hadden, hartverwarmend. "Op 16 jarige leeftijd kwam Sofie bij ons wonen. Nou ja, 16 jaar was een ruwe schatting, maar jonger was ze in ieder geval niet. Sofie werd al meteen omgedoopt naar Soof. Dat is toch wel een wat hippere naam voor een kat die in haar hoofd ook nog steeds een hippe jonge dame is. 16-ish jaar, zelfverzekerd stapt ze schaamteloos haar mandje uit, keurt haar bakjes met voer en lekkers (gelukkig kon het haar goedkeuring dragen), speelt even met de speeltjes en loopt daarna trefzeker naar onze zoon Skato van 10. Op dat moment "klikt" er iets op zijn plaats. Soofje heeft haar mens gevonden, en Skato zijn kat. Slapen gaat vanaf dan altijd samen, op hetzelfde kussen. Iedere nacht hetzelfde ritueel. Skato gaat liggen, Soof nestelt zich in zijn gezicht, Skato wacht tot Soof slaapt en draait zich voorzichtig om zodat hij ook kan gaan slapen. Wordt Soof op dat moment wakker? Dan loopt ze om, nestelt zich weer in tegen zijn gezicht en begint het weer van voren af aan. Twee jaar ben je bij ons geweest, en in die tijd heb je een onvergetelijke indruk op ons achter gelaten. Hoe je s'nachts luid klagend tekeer kon gaan totdat we een nachtlampje voor je installeerden zodat je kon zien waar je was. Je uitgesproken voorkeur voor kippenpaté (maar niet de brokjes!). Strijdend tegen de ouderdomskwaaltjes liet je je niet kisten en kroop je er iedere keer weer bovenop. Dappere poes, lieve Soof, je hebt onze zoon zoveel geleerd. Hopelijk hebben wij voor jou het mooiste kattenrusthuisje mogen zijn. We zullen je nooit vergeten❤". Dank je wel lief gastgezin, wat zijn we blij dat Soof en jullie elkaar getroffen hebben. Sterkte met dit verlies, Soof heeft zeker weten een pracht-for-ever plekje in jullie hart. Dag lieve Soof, dag lief ✨. Soof was totaal 2 jaar en 4 maanden onderdeel van de stichting, waarvan het grootste deel in een van onze gastgezinnen. Ze is geschat echt oud geworden.
Dag lieve Chris,
We namen afscheid van Chris, ongelofelijk lieve mensenkat Chris. Zijn leven was goed als hij maar bij ons mensen in de buurt kon zijn. Wij zijn niet van het optillen van katten, maar bij Chris ……. Wat kon hij dan, al knorrend, zijn hoofdje lekker tegen je nek aanduwen, dat kon hem niet lang genoeg duren. Ook van "op je toetsenbord zitten" of "voor je op het randje van de tafel erbij-zitten" kon hij geen genoeg krijgen. Buiten in de tuin? Heel even zijn vertrouwde rondje doen, maar dan wel wetend dat wij ook in de tuin waren.
Chris was lang niet gecharmeerd van alle katten hier. We merkten pas hoeveel onrust hem dat had gegeven toen hij de bovenverdieping voor zichzelf kreeg. Toen werd dit mannetje, zo mogelijk, nog aanhankelijker. Wat vond hij het fijn om bij ons te slapen, wat lag hij graag te dutten in zijn tipi in de gang op de benedenverdieping. Dan hoefde deze gezelligerd de woonkamer niet in (dat mocht hij wel) en was hij toch een beetje bij ons in de buurt. En heel pragmatisch, wij kwamen daar natuurlijk héél vaak even langs 😉.
Ouderdom komt met gebreken, dat gold zeker voor dit mannetje. Nadat hij 2e helft vorig jaar goed ziek was geweest is hij niet meer de oude geworden. Toen zijn bekje wel erg pijn begon te doen en hij zich terug begon te trekken hebben we hem laten gaan. Hiermee konden we hem niet meer helpen.
Dag lieve jongen, dag lief sterretje ✨, wat heb jij een mooi plekje achter gelaten in de harten van iedereen die, zodra ze je ontmoette, hun hart aan jou had verpand.
Chris is 15 jaar geworden en woonde het laatste jaar van zijn leven bij ons.
Dag lieve Luna,
Ook Luna hebben we onlangs laten gaan. Ze was een lieve aanwezigheid. Haar stem gebruikte ze om te laten weten wat ze wilde en (vermoedelijk) omdat ze doof was liet ze die goed klinken. Toen we eenmaal wisten wat ze had en ze de juiste medicatie daarvoor kreeg werd ze een stuk rustiger. We konden het schreeuwen toen ook beter duiden. De ene schreeuw betekende “ik wil eten”, de andere “he, ik wil naar buiten en wel NU” en zo waren er nog een paar. Natuurlijk deden we "gelijk" wat ze ons "vroeg".
Aangeraakt worden wilde Luna niet. Gewoon gezellig bij ons in de buurt, haar orders uitdelen en haar natje en droogje was voor haar meer dan genoeg. Voor ons dus ook.
Toen ze ouder werd werd deze dame milder, de laatste weken zat ze s avonds al klaar om even bij mij te komen liggen. De vraag is en blijft wie hiervan het meest genoot.
Dag lieve, 19 jarige, Luna, wat had je een prachtig markant koppie. We mochten ruim 2,5 jaar van je genieten. Je laat een hele mooie afdruk achter in ons hart.
Dag lieve Spring,
Ook Spring heeft de wereld bij ons verruild voor een plekje “elders”. Spring kwam behoorlijk getraumatiseerd bij ons. We kunnen u vertellen dat onze harten heel wat huppeltjes van geluk hebben gemaakt bij alle mooie en fijne momenten die Spring bij ons “ontdekte”. Na haar begrijpelijke terughoudendheid werd Spring, toen ze eenmaal doorhad hoe het hier was, een hele blije, altijd nog een beetje voorzichtige, dame. Ze vond vanaf toen ook dat wij moesten doen wat zij wilde (deur open of eten) en wel NU. En wat kon ze ons dat goed duidelijk maken!
Spring is ruim 15 jaar geworden en heeft een jaar en 4 maanden bij ons gewoond. We hadden haar zo graag nog veel meer blije maanden gegund, haar lijfje was echter helemaal op.
Oja, ooit wel eens een kat ontmoet die het leuk vond om met water te spelen? Wij wel, deze dame stond zelfs in de waterbakken buiten, de waterbakken binnen moesten natuurlijk elke dag weer “leeggespetterd” worden 😊.
Dag lieve blije Spring.
Ook van Tij (Teide) hebben we afscheid moeten nemen. Zijn leventje bij ons was kort én krachtig: Rustig wennen in zijn dubbele bench? Niet dus! Lekker rondscharrelen? Ja graag! Ondertussen beetje spelen met geurzakjes of matabistokjes? Zeker wel! Veel en steeds langere dutjes doen, liefst naast een mens? Heerlijk! Allen maar eten wat lekker is en niet wat goed is? Ja, en zoveel mogelijk vlees graag! Dat was Tij in een notendop. Met als toevoeging nog dat als hij het ergens niet mee eens was, of hij even de weg kwijt was, hij dit met een enorm, als nodig aanhoudend, stemgeluid lied horen. Helaas gingen zijn nieren heel snel achteruit, zijn lijfje was op en wij konden niet anders dan hem laten gaan. Wat hadden we hem nog graag een fijne zomer in de tuin gegund. Dag lieve Tij, dag bijzondere mooie grote kater, dag lief ✨. Tij is 18 jaar geworden, we hebben met en van hem genoten. Hij is ruim 2,5 maand bij ons geweest. Dank Stichting zwerfkatten havengebied IJmuiden deze lieve kerel bij ons onder te brengen.
8 jaar geleden ontmoetten wij Goofie voor het eerst. Een heel bang jong hoopje zwart in zijn mandje met zijn pootje over zijn koppie. Hij had diabetes. Eenmaal in de opvang Thuis veranderde het bang al gauw in voorzichtig en viel het met de diabetes gelukkig wel mee. Met zijn luide stem liet hij ons, tot aan zijn dood, elke ochtend horen “schieten jullie nou nog eens op met die brokjes”. In de beginjaren liet hij zich, als hij buiten op onderzoek ging, om de zoveel tijd, of een meter verder, ook flink horen. Dat deden wij dan ook maar. Wat was Goofie een ontzettend lief ventje. Elke kat sloot hij onmiddellijk in zijn hart. We zagen hem vaak met Klaas in een mandje, en Goofie, Mees, Millie en Klaas waren écht een mooi, spelend, kwartet. Hij bleef met mensen wat voorzichtig. Leerde hij ze eenmaal kennen dan kon hij zich uiteindelijk compleet aan hen overgeven, dat hij daarbij wel eens op de grond rolde kon hem echt he-le-maal niets schelen. Dit mannetje had ook pech. Omdat het zo goed met hem ging en hij nog relatief jong was hebben we hem tot 2 x toe bij bekenden geplaatst. Beide keren ging het mis; de andere kat vond hem stom en hij kreeg medisch problemen. Tweemaal terug in de opvang Thuis was hij gelijk de oude. Gelukkig komen zijn bekende baasjes hier heel vaak, dat bleek een band for-ever ❤. De laatste jaren begon Goof te tobben met zijn gebit en uiteindelijk ook met zijn humeur. Hij is in zijn relatief korte leventje heel vaak naar de dierenarts geweest. Uiteindelijk konden we hem niet meer helpen. Mede omdat hij zelf ook heel erg duidelijk aangaf dat hij GEEN dierenartsbehandelingen meer aankon en wilde. Wij konden en wilden niet anders dan dat respecteren. Dag lieve lieve Goofie, dag bijzonder ventje. Iedereen mist je! Heb het goed, zonder pijn, daar waar je ook wel of niet ergens bent ✨. Goofie is 13 jaar geworden en in totaal 8 jaar bij ons geweest. We hebben altijd 1 of 2 relatief gezonde jonge katjes zodat wij niet alleen maar bezig zijn met afscheid nemen.
Dag Tijgertje.
Weet u het nog? Tijgertje bij ons in de opvang, een echt mensenkatje die andere katten niet uit kon staan. We vonden hele lieve baasjes voor haar bij wie ze met haar neusje in de ontzéttend lekkere boter was gevallen. Zij hebben recent afscheid van haar moeten nemen. Dit schreven ze over hun tijd met haar:
“Helaas hebben wij, met veel verdriet, op 11 mei afscheid moeten nemen van ons Tijgertje. In een korte tijd van twee dagen stroomde haar levensenergie uit haar krachtige lijfje. Tijdens deze dagen zit jezelf tussen ratio, want je wilt immers dat ze langer bij je blijft en anderzijds je gevoel, omdat je haar niet wilt laten lijden. In diezelfde twee dagen gaat alles enerzijds te snel, zoals het maken van keuzes en afscheid nemen. Anderzijds gaat de tijd ook langzaam vanwege de zorgen die je hebt en op het laatst gaat de tijd nog langzamer als je thuis zit te wachten op de dierenarts die Tijgertje komt helpen om rustig in te slapen. Ondanks het verdriet dat we hebben omdat we haar aanwezigheid en liefde enorm missen, blikken we terug op een geweldig anderhalf jaar met haar. In dat anderhalf jaar heeft ze ons hart gestolen en vulde ze ons aan als gezin. Lieve Tijgertje, het is lastig om in woorden te beschrijven wat je voor ons betekent hebt en zult blijven betekenen voor de rest van ons leven. Hiervoor zijn we jou enorm dankbaar, net zoals we Stichting Beertje dankbaar zijn dat zij het vertrouwen in ons hadden om jou gastgezin te mogen zijn. We gaan je missen en wensen je alle goeds toe daar waar je nu bent”.
Dank fijn gastgezin, wat zijn we blij dat Tijgertje de laatste 1,5 jaar van haar leven het bij jullie zo ontzettend goed gehad heeft en overduidelijk genoot! En vice versa, dat was haar én jullie zo gegund. Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.
Dag lieve Tijgertje, dag lief sterretje, we zullen je nooit vergeten ✨.
Tijgertje kwam met een behoorlijk medisch dossier, juli 2021, bij ons. In december 2021 is ze naar haar lieve baasjes verhuisd en is op 11 mei 2023 ingeslapen. Ze is 16 jaar (2023) geworden.
Dag lieve Dorus,
Onlangs hebben wij afscheid genomen van Dorus. Dorus, met zijn kattenaids, diabetes en problemen met zijn ogen. Hij wilde na een lang zwerversbestaan wel bij ons komen wonen en dat mocht natuurlijk. Wat was hij een bijzonder mannetje. Hij was vrienden met alle katten en als de ander daar anders over dacht dan wachtte hij gewoon, het kwam altijd goed. Ruzie maken of eens een schermutseling kwam in zijn vocabulaire niet voor.
Ook met ons mensen kon hij goed overweg. Hij wist vooral goed hoe en waar de lekkere verwenhapjes te regelen, dat deed hij dan natuurlijk wel gelijk voor iedereen 😊. Knuffelen vond hij heerlijk, naarmate hij ouder werd kwam hij daar ook steeds vaker om vragen, u kent dat wel, even langslopen en kopjes geven. Dorus is 4,5 jaar bij ons geweest en is 14 jaar geworden.
Dag lieve Dorus, dag lieve sportkat, wij, op 4 en op 2 benen, missen je.
Dag lieve, lieve Vlinder,
Onlangs hebben we Vlinder laten gaan. Ze hield van aandacht, ze was bijna altijd in onze buurt. Als er wat te eten was liep ze met van die lieve piepjes met je mee naar waar haar bakje kwam te staan. Intimi mochten haar soms heel eventjes aaien, echt fijn is ze dat nooit gaan vinden.
Ze hield van veiligheid leek het. Afgelopen zomer stond onze tuindeur natuurlijk regelmatig open. Ze heeft eindeloos op de drempel gezeten en heeft, maximaal 2 keer, een minirondje door de tuin gelopen ……….. Op de drempel de geuren en beelden van de tuin opsnuiven was voor haar genoeg. Zo was ze, of wij nu buiten of binnen waren, ook gelijk bij ons in de buurt.
En op de drempel van het leven leek zij te leven. Ze had vanaf jonge leeftijd epilepsie. Het is hier, met heel langzaam afbouwen van medicatie (want daar werd ze erg suf van) een tijd heel goed gegaan, ze had nauwelijks aanvallen. Plotseling kreeg ze, met tussenpozen, steeds een aantal dagen achterelkaar te veel aanvallen. Met of zonder medicatie, dat maakte niet meer uit. Dat konden we niet laten voortduren. Ze mocht gaan, deze ontzettend lieve, bescheiden, voorzichtige en toch aanhankelijke dame✨.
Dag lieve, lieve Vlinder, wat hadden we graag nog wat langer met je mogen leven, we missen je! Vlinder zou dit jaar 5 jaar worden en is ruim een jaar bij ons geweest.
Dag lieve Ruri,
Soms zou je willen dat je met röntgen-ogen in en door een kat heen zou kunnen kijken …. Ruri was ziek, dat was duidelijk. Wat ze had hebben we, samen met de dierenarts, niet kunnen achterhalen. Wat we wel wisten is dat haar laten gaan voor haar het beste was wat we konden doen.
De lieverd werd de laatste maanden langzaamaan onrustiger. Ze liep “eindeloos” rond, ze was “constant” op zoek naar eten, ook als ze juist eten gehad had. Ze was hier slecht uit te halen. De laatste dagen deed ze helemaal niet anders meer. Ze was uitgeput.
We zijn blij dat we Ruri mochten leren kennen, ze was bijzondere dame! Ze kwam bij ons met suikerziekte, dat was snel onder controle gelukkig. Daarna heeft ze, zei het altijd al wel een beetje onrustig, heerlijk van de zomer genoten. Als echte mensenpoes was ze nooit lang of ver van ons vandaan. Samen relaxen in de tuin, wij op een tuinstoel, zij tussen het kattengras vlak in de buurt. Slapen op de bank terwijl wij een klein stukje verder daar zaten te lezen. En natuurlijk, u snapt het al, knuffelen was vanaf dag 1 favoriet. Zomaar wat fijne herinneringen die wij in ons hart meenemen …..
Dag lieve, lieve Ruri, wat fijn dat je bij ons hebt willen wonen. We zijn blij dat je nu eindelijk rust hebt, het is je zó gegund.
Ruri is 14 jaar geworden en heeft 8 maanden bij Stichting Beertje gewoond.
Dag Winnie,
Met een stichting voor katten in de laatste levensfase nemen we natuurlijk regelmatig afscheid. Het duurt altijd even voor we dat een plekje kunnen geven. Elke keer is het anders en elke keer raakt het ons hart en onze tranen. Zo ook het afscheid van Winnie.
Deze grote kerel kwam sterk vermagerd, met schildklierproblemen en beginnend nierfalen, bij ons. Dat weerhield hem er niet van zijn zachtaardige en lieve karakter vanaf dag 1 hier aan ons te tonen. Aan ons én onze katten. Want als hij een kat tegenkwam die hem niet leuk vond gaf hij hem/haar, door op zijn billen te gaan zitten, rustig de ruimte om langs hem heen te gaan.
Hij vond het maar wat gezellig bij ons, nadat we hem eenmaal meenamen de woonkamer in was hij daar niet meer weg te slaan. En “elke keer” kwam hij iets dichter bij ons liggen, op schoot komen was en bleef hem net een brug te ver. Winnie wilde heel graag de tuin in, helaas is dat er niet meer van gekomen. Plotseling stopte hij met eten, hij bleef even lief maar eten weigerde hij, wat we, samen met de dierenarts, ook probeerde! We hebben hem rustig laten gaan.
Winnie zou dit jaar 15 jaar zijn geworden en was een kleine 5 maanden bij ons.
Dag lieve, hele grote, Winnie. Dag lief mooi sterretje ✨.
Dag lieve Klaas,
We namen recent ook afscheid van Klaas, een van onze jongere katjes. Ook bij hem wisten we toen hij kwam dat hij niet heel oud zou worden. Ook bij hem hoopte we dat dat toch stiekem anders zou zijn ……
Klaas heeft écht alles uit het leven gehaald wat er in zat, alle mensen en dieren die hij tegen kwam in zijn hart gesloten. Wij durven met zekerheid te zeggen dat hij, zeker in zijn begintijd hier, de nieuwkomers hielp met wennen. Vanaf week 1 bij ons was Goofie zijn grote vriend. Hij kroop in zijn mandje, sliep en Goofie begon hem te wassen.
Klaas kon zichzelf ook prima vermaken. Met dat ene speciale lawaai speeltje bijvoorbeeld, de lol was blijkbaar dat het bewoog en op de achtergrond aanstond. Wij zetten het uit en Klaas kwam van waar dan ook vandaan om het weer aan te zetten, om vervolgens weer te vertrekken. Naar de tuin bijvoorbeeld waar hij altijd druk was met kijken naar de kippen, vliegjes vangen, eindeloos in een huisje liggen rondkijken. Het liefst als het regende, dan kon hij kletsnat binnenkomen. De kikkers/padden uit de tuin bleef hij als “speelgoed” zien. Hoe hard ze ook schreeuwden dat ze dat écht niet wilden. Dat hoorde hij natuurlijk niet, want Klaas was helemaal doof. Behalve dat Klaas doof was had hij een milde vorm van ataxie en darmontsteking. De laatste maanden kreeg hij er nog blaasgruis en diabetes bij en trok hij zich steeds meer terug. Bij Goofie ging hij niet meer liggen, hij ging zich steeds meer irriteren aan de andere katten. Slapen deed hij ook meer en meer. Tot het tijd was om te gaan.
Dag lieve Klaas met je zwarte vachtje dat steeds witter werd, dag “ontzettend blij ei”, dag wereldveroveraar. Dag mooie kerel met je gekke capriolen en je bijzondere slaaphoudingen. Ook jij hebt dat mooie for-ever plekje in al onze harten veroverd en mag daar altijd blijven.
Klaas is 5 jaar geworden en was 3 jaar en 8 maanden bij ons.
Dank Stichting SoS Kit en Kat dat jullie de zorg voor dit bijzondere en kwetsbare mannetje aan ons hebben overgedragen.
Theia kwam blind en oud bij ons in opvang. Ze had ook nog schildklierproblemen en last van haar rug. Dat maakte haar soms, heel begrijpelijk, wel wat mopperig. Ze had haar eigen plek, met hok en lekkere dikke slaapzak, als uitvalsbasis. En waarnaar toe ze ook aan de wandel was gegaan, blind als ze was wist ze altijd in een rechte lijn weer terug te komen op haar uitvalsbasis. We hebben tot het eind van Theia haar leventje met en van elkaar genoten genoten.
Theia was, voordat Stichting Beertje opgericht werd, opvangkat vanuit het asiel bij beheerder thuis. Deze bijzondere lieve mopperige oude dame is ruim 1,5 jaar bij ons geweest en is écht oud geworden.
Trommie is als kitten bij beheerder, Emilie, gekomen. Hij kwam mee naar Stichting Beertje en is tot zijn dood bij ons gebleven.
Deze bijzondere jongeman ontwikkelde op jonge leeftijd al blaasproblemen. Op een gegeven moment wilde hij zich niet meer laten behandelen aan echt pijnlijke bekproblemen. We konden niet anders dan hem laten gaan. Dit hele lieve bijzondere ventje is 16 jaar geworden.
Dag lieve Iris.
Iris leefde in geleende tijd, dat wisten we. Dat haar afscheid zo snel zou komen hadden we niet gedacht. 7 jaar was ze, wat jong nog.
Toen ruim 2 jaar geleden de poliep in haar oor, waaraan ze eerder geopereerd was, weer opspeelde mocht ze verhuizen naar ons. Ze heeft altijd wel wat "getobd" met haar gezondheid, maar niets waar we haar niet makkelijk vanaf konden helpen of comfortabel mee konden houden. Totdat een aantal weken geleden het moment van afscheid ook voor haar daar was.
Iris was het voorbeeld van een jonge genietende kat. Heel autonoom leefde zij haar leven tussen de andere katten. Lekker zelf spelen binnen en (heel hard!) rennen en ook eindeloos zitten dromen buiten, dutten, knuffelen en vooral lekker haar eigen gang gaan. Ondertussen de harten gestolen van alle mensen en katten om haar heen. Toen ze de afgelopen tijd dan ook steeds vaker bij de katten ging liggen vonden ze dat niet meer dan normaal. Achteraf vragen wij ons af of dat al niet een teken van het naderend afscheid geweest is.
7 jarige Iris, met haar lieve scheve koppie en haar bruine en blauwe oog is, heeft de laatste ruim 2 jaar van haar leven bij ons gewoond. Zij heeft haar pootafdruk in ons hart en in de harten van de mensen die bij ons kwamen achtergelaten. Net als haar eigen merkteken op onze schoenen, daar moest ze altijd even haar nagels scherpen .
Dag lieve lieve Iris, wat hebben we van en met je genoten. Heb het goed daar waar je bent mooi scheef sterretje .
Dag lieve Line – Doortje,
In een opvang voor katten in de laatste levensfase nemen wij natuurlijk regelmatig afscheid. Onze katten krijgen daarmee ook een speciaal plekje in ons hart. Daar hebben we, nadat de lieverds zijn ingeslapen, meestal even tijd voor nodig.
Zo ook bij Line - Doortje, het is alweer een poosje geleden dat we afscheid van haar namen. Mensen waren niet haar ding. Toch merkten we al snel dat ze, op haar manier, contact maakte. Toen ze eenmaal gewend was kon ze héél duidelijk laten weten dat ze wat wilde, eten bijvoorbeeld. Dan ging ze echt hard roepen, en als ze ons dan zag veranderde dat in een heel lief vragend mauwtje waar ik geen nee tegen kon zeggen ……… Als we alleen waren scharrelde ze soms plotseling door de woonkamer om te spelen en om een plekje in het zonnetje te zoeken voor een dutje. In een dappere bui zat ze wel eens vlak bij me, niet al te lang want dat was te spannend. Uit de hand eten bij mensen die zij goed kende (vrijwilligers, vakantieoppas, ons) vond ze prima. Verder mochten wij niet aan haar zitten. Natuurlijk was ze bij vreemde mensen of drukte onzichtbaar, dan was ze altijd terug te vinden op haar veilige plekje onder de bank.
U kunt zich voorstellen dat Line - Doortje “invangen” om naar de dierenarts te gaan, voor haar zeer stressvol was. Dus toen bleek dat zij naast haar achteruitgaande chronische darmontsteking ook pijnlijke woekering in haar bekje had hebben wij deze lieverd rustig laten gaan.
Line – Doortje is ruim een jaar bij ons geweest en is 17 jaar geworden. Wij missen haar hele fijne stille aanwezigheid✨.
Dag lieve OkkiWokki,
Kijk, nog een laatste blik op OkkiWokki. Onlangs hebben we deze bijzondere heer laten gaan. De foto is een van zijn laatste dagen gemaakt.
OkkiWokki leefde, met zijn manke pootje en erg slechte nieren, al heel lang in reservetijd. Daar heeft hij zichtbaar van genoten. Buiten eindeloos zitten kijken op “zijn boomstam” en slapen in een hangmandje in het zonnetje. Ook binnen was het fijn. Lekker veel slapen op de verwarming voor het raam of op zijn favoriete stoel, want als een échte oude kater in zijn laatste levensfase sliep OkkiWokki natuurlijk ook het meest van zijn tijd.
Heel eerlijk gezegd waren niet alle poezen even blij met zijn aanwezigheid, hij kon nog wel eens wat uitdagen hier en daar. Dat geeft niet hoor ventje, wij vonden het wél heel fijn dat je er was. Wat kon je ons verleiden lekkere hapjes voor je klaar te maken of snoepjes te pakken en dat deden we dan maar al te graag! Want dat mag hier als je oud bent en dat wist je. Wat maakte je daar toch altijd een leuk geluidje bij.
Dag lieve OkkiWokki, wat bijzonder dat je de bijna 2,5 jaar van je reservetijd bij ons hebt willen doorbrengen. We missen je eindeloze knuffels.
OkkiWokki is 17 jaar geworden.En de volgende katten hebben, na een korter of langer verblijf in het thuis van Stichting Beertje, een eigen baasje gevonden. Wij wensen ze nog een heel fijn leven!
(als u op een foto klikt kunt u meer informatie over de katten lezen)
